poniedziałek, 11 lutego 2019

Zachwycający Krasiczyn.

W piękny, słoneczny sierpniowy dzień na trakcie Przemyśl - Sanok, w pobliżu przeprawy przez rzekę San mieliśmy okazję podziwiać i zwiedzić zamek w Krasiczynie.


Zamek ten zaliczany jest do najpiękniejszych pomników polskiego renesansu. Stanisław Krasicki - kasztelan przemyski ( potomek przybyłej tu w XVI wieku mazowieckiej szlachty zagrodowej herbu Rogala) rozpoczął budowę zamku pod koniec XVI wieku. Syn Stanisława - Marcin Krasicki, którego uznawano za jednego z najwybitniejszych wówczas mecenasów sztuki, postanowił przekształcić surowy zamek obronny we wspaniałą wielkopańską rezydencję.
Pomimo licznych pożarów zamek zachował prawie niezmienioną sylwetkę, jaką nadano mu na początku XVII wieku. Został wybudowany w formie czworoboku, zorientowany ścianami według stron świata.
Nie ukrywam, że bardzo zaciekawiły nas i zachwyciły stojące w narożach cztery cylindryczne baszty: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka ( Rycerska).





Dziedziniec zamku w kształcie prostokąta, otaczają od północy i wschodu skrzydła mieszkalne, zaś od południa i zachodu mury kurtynowe, które są zakończone niesamowitą, ażurową attyką.
Pośrodku skrzydła znajduje się przedbramie z bramą i kwadratową Wieżą Zegarową. Kiedyś przez zwodzony, a potem kamienny most, prowadziła tu droga z istniejącego w tamtym czasie miasta do zamku.







Na uwagę zasługuje niewątpliwie jeden z najcenniejszych elementów architektonicznych zamku - mieszcząca się w Baszcie Boskiej kaplica porównywana do Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu.























Nas zachwyciły także bogato rzeźbione portale, loggie, arkady i przede wszystkim tzw. sgraffiti, których całkowitą powierzchnię oblicza się na około 7000 metrów kwadratowych.
Zamek naprawdę zachwyca, jego prace budowlane prowadzone były pod kierunkiem architektów włoskich, a prace zdobnicze oraz dekoracje wykonali artyści przemyscy. Brawo!
W zamku gościli między innymi królowie polscy: Zygmunt III Waza, Władysław IV, Jan Kazimierz oraz
August II.
Zaś po bezpotomnej śmierci Krasickich zamek a także dobra krasiczyńskie dziedziczyli: Modrzewscy, Wojakowscy, Tarłowie, Potoccy i Pińscy.W 1835 roku od ostatniego rodu zamek odkupił książę Leon Sapiecha. Ród ten był w posiadaniu Krasiczyna do 1944 roku. Przyczynili się oni znacznie do rozwoju posiadanych dóbr. Przeprowadzili renowację zamku, założyli tartak, browar, fabrykę maszyn rolniczych.
Bardzo aktywnie działali na polu rozwoju życia gospodarczego i społecznego regionu.

Nie mogliśmy wyjść z podziwu, patrząc na sgrafitti.








Mieliśmy okazję zobaczyć kilka sal. Niestety nie zobaczycie tutaj wspaniałych komnat, ponieważ na początku II wojny światowej zamek został brutalnie ograbiony przez żołnierzy sowieckich.
Pijani żołnierze nie uszanowali także nagrobków. Rozbili je, powyciągali trumny, zbezcześcili zwłoki, po czym urządzili sobie pijacką zabawę, a trumny potraktowali jako miejsce do spania...
Tego się chyba nie da skomentować...



Prawie w całości ostała się tylko sala myśliwska, ponieważ zdążono zamurować do niej wejście.






I jeszcze odtworzone 2 pomieszczenia:









Wychodzimy  z komnat. Fotki na pamiątkę musowo. Dziękujemy Wam kochani, że mogliśmy razem spędzić czas w Krasiczynie :)



I jeszcze krótki spacer wokół zamku:







Krótki odpoczynek:






Jeśli kiedykolwiek będziecie w tych stronach, koniecznie zobaczcie to "caceńko".
Bardzo zachęcamy do zwiedzenia zamku w Krasiczynie oraz parku.


Pozdrawiam bardzo serdecznie wszystkich odwiedzających.
Życzę dobrego i spokojnego tygodnia.

Zdjęcia pochodzą z sierpnia 2017 roku.

Wycieczkowo:
Sukienka: Bon prix
Sandałki: już były :), bardzo wygodne to najważniejsze.

środa, 6 lutego 2019

2 rocznica - Mojej kochanej Ani...


Aniu kochana...
To już 2 lata...
Żałoba matki po stracie dziecka nie kończy się nigdy...
Żałoba matki trwa do końca jej życia...

Bo to nie działa tak, że chowasz czarne ubrania i jest już okey...
Że nawet próbujesz być tu czy tam i jest już okey...
Że próbujesz uśmiechać się, nawet żartować i jest już okey...

I wiem, że nawet gdybym zwiedziła cały świat, gdybym spełniła wszystkie dawne marzenia,
ból i tęsknota już na dobre zagnieździły się w moim sercu i głowie...
I nigdy już nie będzie tak jak kiedyś...

Cały prawie dzień pętam się po mieszkaniu i nie umiem nawet nic mądrego napisać...
Mam wrażenie jakbym żyła  w jakimś innym wymiarze...
Bezsilna, bez nadziei, osaczona myślami i bólem...

I ciągle uciekam w różne skrajności, by nie oszaleć...
Nie potrafię zamknąć tego rozdziału, po prostu nie potrafię...
To jest silniejsze ode mnie...

                                                  *******

Córeczko, Ty podobnie jak ja lubiłaś fuksję.  Pamiętam, jak kupowałaś ten płaszczyk.
Jak pięknie w nim wyglądałaś. Jak cieszyłaś się z niego.


Lubiłaś także białą, piękną zimę... I niestety odeszłaś na zawsze w lutowy mroźny poranek...

Aniu, kochamy Cię i bardzo tęsknimy za Tobą...
Wybacz mi Córeczko, ale znów nie potrafię nic więcej dzisiaj napisać...


Aniu, to był także nasz ulubiony utwór. Pamiętasz ?


Moja Córka odeszła 6 lutego 2017 roku.
Na zawsze pozostanie w naszych sercach.




poniedziałek, 4 lutego 2019

PHENOMENAL US CHALLENGE 40 Gdzie ten koc?/ Where is the blanket?


W cuda nie wierzę, ale to chyba cud, że dzisiaj jestem z Grupą Fenomenalnych.
Wybaczcie, ale nie będę się dzisiaj rozpisywać...

W nocy wróciła zima, więc kilkanaście  zdjęć, dosłownie 10 kroków od naszego bloku.
Zestaw w zasadzie już dawno sprawdzony. Żadna rewelacja: płaszcz + szalik, który udaje koc, grają pierwsze skrzypce, ot co...
Szalik jest mięciutki i ciepły jak mój ulubiony koc w kolorze fuksji, dokładnie w takim kolorze jak flauszowy płaszcz.
To w zasadzie tyle dzisiaj w tym temacie... Jakoś tam chyba wpisuję się w kocowe wyzwanie:














Pozdrawiam "kocykowe" fenomenalne oraz wszystkich odwiedzających mój blog.

Powoli będę docierać na moje ulubione blogi.

Płaszcz: Mohito
Szalik: Pepco
Sukienka: Bon prix
Kozaki: CCC
Torebka, komin, wisiorek: lokalny sklep